Sen ! Y Kromozomlu yaratık, o kadına kaldırdığın eli bi indir önce !

Ne zamandır olaylı metrobüs günceme bir şey yazmamıştım. Beklenen an geldi.

Hanımlar siz siz olun metrobüste/ toplu taşımada haklıyken bile bir erkeğe " git öte" demeyin. Çünkü bunu gurur meselesi yapan, sırf Y kromozomu ve farklı fizyolojik özellikleri var diye kendini erkek sanan varlıklar var ve sinirleniyorlar.

Hele de haksiz olduğunu sana iddia ettiği halde sen direniyorsan "ne sürtünüyorsun be şerefsiz " benzeri ithamlara zinhar girmeyin. Çünkü o zaman metrobüsün içinde başlayıp durakta devam eden ve size "fiziki" olarak saldıran bir yaratığa dönüşebiliyorlar. 

Ha sizi bayağı bayağı döverken de şoför kılını kıpırdatmıyor mesela. Etraftan insani değerleri henüz ölmemiş kisiler ( tanrı onları korusun) yaratığı sizin üzerinizden almaya çalışıyor. Ama adam hala atamamış durumda tabi sinirini. İlla öldürecek ya. Uzaktan uçan tekmeyle devam ediyor saldırmaya.

Yani sevgili günlük, gün geçtikçe bu ülkede kadın olmak daha zor hal alıyor. Ve orada burada gördüğü X bir kadına alenen tacizde bulunan yaratıklar bunu yaparken şerefsiz olarak kendilerini görmezken, sırf biz onlara "şerefsiz" dediğimizde kanlarına dokunuyor ve bu yalan ithamdan dolayı rahatsız oluyorlar.

Kadınların daha mutlu olduğu günler için çalışmaya devam tabi ama galiba işimiz çok zor sevgili günlük...

Sokaklarımızdaki küçük, mutsuz hayatlar...

Uzun zaman oldu buraya bir şeyler karalamayalı... Bir süredir kafamda bazı konular ve temalar var ama pek vaktim yok. Onları da bilahare anlatacağım burada...

Önceden de var olan gözlem ve yazma huyum kaleme geliyor bu sıralar. Biraz kafanızı şişireceğim simdi.

Hiç "sadece" Suriyeli çocukları gözlemlediniz mi?
Birbirleri ile olan iletişimi ve bizlerle olan iletişimlerini... Benim birkaç gündür bunu yapacak ortamım oldu. Hem cins ilişkilerinde agresif tavırdalar genellikle. Kızlar kız arkadaşlarının saclarına saldırıyor, erkekler erkek arkadaşlarıyla kavgaya tutuşuyor... Ama kız-erkek olarak yanana olan çocuklar genellikle gülüyor... Bunun nedeni nedir biraz daha düşünmeye ihtiyacım var ve tabi biraz daha gözleme... İlk aklımdaki sebep hemcinslerinin rakip olarak onun önüne geçme ihtimalini yok etmeye çalışmak... Daha güçlü bir görünüm daha çok hayatta kalmak anlamına gelir... Tıpkı doğadaki gibi... Ama karsı cins arkadaşlığında kulvar farkı var gibi... Birbirinden beslenerek daha güçlü olmak... Birbirine göz kulak olup kollama ve kollanma içgüdüsü gibi...

Bizimle olan iletişimleri ise biraz yaralayıcı aslında. Peçete satarak harçlık çıkarmaya çalışan kız çocukları peçete almaşı için kadın erkek fark etmeksizin öpücük dağıtıyorlar gülücüklerle... İnsanlar onlara fayda sağlasın diye kendilerini koyuyorlar öne. Bu bana korkunç bir tablo çizdi gördüğümde. Neden mi? Düşünsenize daha 6 yaşında öpücük verdiğinde bireyler alabileceğini düşünüyorsa bir kız çocuğu büyüdüğünde istediklerini almak için neler yapar?
Şimdiden hazırlıklı olun. 10-15 yıl sonra ülkemizdeki hayat kadınlarının büyük kısmında maalesef bu çocukların büyümüş halleri olacak... Ülkemize aldığımız, hükûmetin savaştan kurtarma adına ülkeye yerleştirdiği milyonlarca Suriyeli ailenin çocukları büyüdüğünde okuyamadığı, mesleği olamadığı için belki de aileleri de artık hayatta olmadığı için çok da doğru olmayan isler yapacak gibi geliyor bana.

Buna nasıl çözüm bulunur gerçekten bilmiyorum. Kendi ülkemizdeki evsiz çocuklarımıza çözüm bulamamışken bir de mülteci çocuklarımız var ülkemizde... Buna sadece halkın bulacağı çözüm yetersiz kalacak sanırım... Bir an önce çözüm bulunup gelecek için kurtarıcı adımlar atılması dileğiyle...

Belki şans bana güler :)

Okuma Köşem: ÇEKİLİŞ VAR !: YARIŞMA ZAMANI Herkese merhaba ! Bloğumun ilk yarışması hayırlı uğurlu olsun efendim :D Yarışma kitaplarına ve kurallarımıza bakalım ...

Gülümsemek en iyi dönüştürülebilir enerjidir...

15 aylık bir bebeğin yağmurla ilk tanışmasını izleyince farkettim ki aslında yaşamımızda ihtiyacımız olan enerji etrafımızdakilerden bize akan enerjiymiş...

Üzüntülü, sıkıntılı şeyler konuşunca yüzümüz asılır, gülümsememiz adeta kaybolur çehremizde. İçimize bir taş oturur ki, kaldırabilene aşk olsun... Bizim yüzümüz asılınca yanımızdaki insanlar da kapılır bizim selimize, onlar da sıkılmaya başlar.  Eeeee girdik mi kısır döngüye? En iyisi sıkıntımızı, üzüntümüzü dozunda konuşalım, düşünelim, tartışalım, ağlayalım... hepsini dozunda yapalım. Ne diyor Cem Yılmaz, "little little into the middle" :) Ardından da "amaaaan, boşveeerr" deyip bir kahkaha patlatalım arada bir. İnanın o içinizdeki taş bir nebze hafifliyor.

Biriyle konuşmaya ihtiyacımız olur ya hani o an o kişinin omuzunu yanınızda istersiniz içinizi akıtmak için, hahh işte o kişiyle konuşmaya başladığımızda bizi eğlendirecek şeyler yaparsa o gri ve boz bulutlar dağılır gözlerimizden...15 dakika sonra bir bakmışız bir kahkaha gidip diğeri geliyor. Tecrübeyle sabit :)

Küçük bir çocuğun olduğu ortamda kahkahalar hiç susmaz. Ufacık bir çocuk tüm sıkıntımızı almayı başarırken koca koca insanların ruhumuzu daha çok daraltması nasıl bir yaman çelişkidir !? Bu çelişkinin yanıtı aslında bebek videolarında, çocuklarımızın yüzünde ya da çocuğu olan arkadaşlarımızın evlerinde gizli. "Sürekli gülümseyen bir çift göz"


Bu nedenle aşağıdaki videoyu izleyip en azından bugünümüz/bu anımız mutluluk dolsun istedim...



Hayatımızdan gülümseyen gözlerin 

hiç eksilmemesi umuduyla :)

Kalbi Ege'de kalanlar...

Ege kıyılarının, ruhunun insanda bıraktığı etkiyi kesinlikle bilim adamları araştırmalı... Eczacılar bu ruhu antidepresanların içine ekleyebilmeli... İnsanın içi daralınca sonsuz dozda bu haplardan alabilmeli.

Farklı bir duygu seli, ruh hali, mutluluk, haz veriyor sanki Ege'nin koyları, kendine has mimarisi. O aydınlık ve saflığı tasvir eden beyaz evlerin, huzuru, dinginliği ve sonsuzluğu hatırlatan mavi rengi...

O sokaklarda gezip de mutlu olmamak imkansızdır herhalde. En azından biz yerli turistler için böyle bu durum. Büyük şehirlerin kaosunu sevmekle birlikte yorulan biz android insanların, aslında biyonik canlılar olduğunu hatırlatıp bir anda içine hapsediyor bizi.








Ezgileriyle, manzarasıyla, kokusuyla, doğasıyla, meltem rüzgarında okşanan tenin ürpertisi, buram buram kokan balık, leziz peynirler ve bir çift rakı kadehiyle...

Yılın hangi mevsiminde olursam olayım, dinlediğimde yaz mevsimine beni ışınlayan şarkılar var. Dinler dinlemez o rüzgarı tenimde, denizin kokusunu burnumda hissediyorum sanki... Minik Serçe'nin bir elinde defne, bir elinde sevda varken benim bir elimde rakı kadehim diğer elim sevdiceğin belinde şarkılar söyleyip dans edesim geliyor... 

Yaz mevsimi mi kısa, yoksa bu kış mı uzun bilmem ama, güneşin yaktığı günler için şimdiden şafak sayar oldum.... 

Masal kahramanımın doğum günü...

Hayatınızda bazı insanlar vardır. Yerleri sizin için bambaşkadır... Doğdukları gün sizin için çok önemlidir hani... 

İşte o kişilerden şanslıyım ki, birkaç tane var benim hayatımda. Ve onlardan birinin doğum günü bugün... Canım Hafize'min doğum günü... İyi ki doğmuş da benim canım arkadaşım olmuş :) 

Sevimli mi sevimli, cimcime mi cimcime, duygusal mı duygusal, ama bir o kadar da deli dolu bir insan o. Bir masal kahramanı olan Heidi ye bakınca sadece ve sadece onu anımsatan Hafize'm. 

Canım ne kadar sıkkın olursa olsun, 3 dk konuşmamın bile iyi geldiği enerji terapistim o benim. :) 



Hiç konuşmadan bile anlayabiliyorsak birbirimizi... 
Hissedebiliyorsak yanlış giden birşeyler olduğunu...

Birbirimizin ilacını daha hiç söylemeden bilebiliyorsak...

Herşey fazlasıyla yolunda demektir yavru kuşum. :)

Her deliliğime katlanan, tüm mızmızlıklarıma eyvallah diyen, Güzin Abla'm.... İyi ki doğdun, nice güzel yaşlara... 

Noel ruhuna inanın...

Noel geldi çattı...

Her ne kadar bizler noel kutlamıyor olsak da ben şahsen seviyorum bu cıvıltıyı, enerjiyi. Her yıl ağacımı çıkarıp süslemek, ıvır zıvırlarla uğraşmak, ışıkları açıp o ritme kapılmak, AVM lerdeki o sarı ışık yağmurları, her yerin süslü püslü olması beni enteresan bir şekilde mutlu ediyor. 

Bu yıl da bu geleneği bozmayıp teşkilatı kurdum. Ağacı keyifle süsledim. Vazolarımı kurdelelerle bürüdüm. Yeniyıl mumluklarımı çıkarıp başköşlere yerleştim. Şimdi sıra yeniyıl gecesini planlamaya geldi :) 

Noel ruhu denen şey size neler hissettirir bilmem ama bana tarifsiz bir mutluluk ve umut veriyor. Her yeni gün yeni bir umutken, koca bir yeni yıl nasıl yeni umutlar taşımasın! Kabul ediyorum, yeniyılın kışa denk gelmesi pek keyifli değil biz kuzey yarımküreliler için. Ama biz de kendisini böyle kabullendik ya da kabullenmeyi öğrendik. 

Lapa lapa yağan kar ve geyikli bereleriyle gezen çocuklarla, buz gibi havaya rağmen yıl başı için yapılan alışverişiyle kış da biraz renkleniyor bizim için. Yoksa bunun dışında kışın sevilecek yanı var mı Allah aşkına ! En azından benim için yok. Sonbaharı bile pek sevmeyen ben, kışı nasıl seveyim? 

Yılbaşı gecesi için henüz oteller bile planlarını netleştirmediğine göre benim de plan yapmam için daha erken. Bekleyip düşünmeye vaktim var... 

O zaman şimdilik mis gibi bir uyku çekmenin vakti geldi. Haydi marş marş :))